شهرنوش پارسی‌پور، نویسنده، مترجم و از شاخص‌ترین چهره‌های ادبیات داستانی معاصر ایران، روز جمعه ۱۲ تیر ۱۴۰۵ (۳ ژوئیه ۲۰۲۶) در ۸۱ سالگی در یکی از بیمارستان‌های حومه سان‌فرانسیسکو در ایالت کالیفرنیای آمریکا درگذشت. خانواده و نزدیکان او اعلام کردند که این نویسنده از هفته گذشته در پی سکته قلبی در بیمارستان بستری بود.

پارسی‌پور متولد ۲۸ بهمن ۱۳۲۴ در تهران بود. او پس از تحصیل در رشته علوم اجتماعی دانشگاه تهران، برای ادامه تحصیل در رشته زبان و فرهنگ چینی راهی دانشگاه سوربن فرانسه شد. نویسندگی را از نوجوانی آغاز کرد و در دهه ۱۳۵۰ با انتشار نخستین رمانش، «سگ و زمستان بلند»، به‌عنوان استعدادی تازه در ادبیات ایران شناخته شد.

نام شهرنوش پارسی‌پور بیش از هر چیز با رمان‌های «طوبا و معنای شب» و «زنان بدون مردان» گره خورده است؛ آثاری که با نگاهی متفاوت به زندگی، هویت، اسطوره، تاریخ و تجربه زنان، جایگاهی ماندگار در ادبیات فارسی پیدا کردند و به زبان‌های مختلف جهان ترجمه شدند. او در کنار این آثار، کتاب‌هایی چون «عقل آبی»، «شیوا»، «آسیه در میان دو دنیا» و مجموعه‌داستان «آویزه‌های بلور» را نیز در کارنامه خود به یادگار گذاشت.

زندگی حرفه‌ای پارسی‌پور با فراز و نشیب‌های بسیاری همراه بود. او  در اواخر دهه ۱۳۷۰ به آمریکا مهاجرت کرد و تا پایان عمر در شمال کالیفرنیا زندگی کرد؛ جایی که با وجود دشواری‌های مهاجرت و سال‌های طولانی دوری از وطن، همچنان به نوشتن، ترجمه و حضور در عرصه ادبیات ادامه داد.

پارسی‌پور در طول فعالیت ادبی خود جوایز و افتخارهای بین‌المللی متعددی دریافت کرد و آثارش به دلیل پرداختن به آزادی، جایگاه زنان، سنت، اسطوره و نقد ساختارهای اجتماعی، همواره محل بحث و توجه منتقدان و پژوهشگران بوده است. بسیاری از منتقدان، او را از مهم‌ترین نویسندگان زن تاریخ ادبیات معاصر ایران می‌دانند؛ نویسنده‌ای که با تلفیق واقعیت، خیال و رئالیسم جادویی، زبان و افق تازه‌ای را در داستان‌نویسی فارسی گشود.

پارسی‌پور پیش‌تر با ناصر تقوایی، کارگردان برجسته سینمای ایران، ازدواج کرده بود. این ازدواج چند سال بعد به جدایی انجامید، اما نام هر دو در تاریخ فرهنگ و هنر معاصر ایران ماندگار شد.

با درگذشت شهرنوش پارسی‌پور، ادبیات ایران یکی از تأثیرگذارترین و مستقل‌ترین صداهای خود را از دست داد؛ نویسنده‌ای که آثارش همچنان در میان نسل‌های مختلف خوانده می‌شود و جایگاهش در تاریخ رمان‌نویسی معاصر فارسی پابرجا خواهد ماند.