گواهی می‌دهم هیچ زنی نیست جز تو

گواهی می‌دهم هیچ زنی نیست جز تو
نزار قبانی (ترجمه: فاطمه شاه حسینی)
این کتاب یکی از مهم‌ترین دیوان‌های عاشقانه و جسورانهٔ نزار قبانی است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. مجموعه‌ای پرشور از شعرهای عاشقانه، بدنی و اعتراضی که در آن شاعر با زبانی صریح و پرشور به ستایش زن، عشق جسمانی و آزادی می‌پردازد. شعر عنوان کتاب و قطعهٔ «محاکمه» از برجسته‌ترین آثار این دیوان هستند. این کتاب فراتر از غزل عاشقانه، بیانیه‌ای قدرتمند برای شکستن تابوهای اجتماعی و دفاع از حقوق و بدن زن است.

نزار قبانی (۱۹۲۳–۱۹۹۸) شاعر، دیپلمات و ناشر سوری، یکی از محبوب‌ترین و تأثیرگذارترین شاعران جهان عرب در قرن بیستم است. او را «شاعر المرأة والحب» (شاعر زن و عشق) می‌نامند. قبانی با زبانی ساده، روان و بسیار جسور، تابوهای جنسی، اجتماعی و سیاسی جامعهٔ عربی را شکست و زن را به مرکز شعر و فرهنگ آورد.
شعرهای او پس از شکست ۱۹۶۷ رنگ سیاسی و اعتراضی بیشتری گرفت و عشق را به ابزاری برای مقاومت تبدیل کرد. آثارش در تمام کشورهای عربی به شدت محبوب است، بارها به موسیقی درآمده و میلیون‌ها نفر را تحت تأثیر قرار داده. در ایران نیز نزار یکی از پرخواننده‌ترین شاعران خارجی است و ترجمه‌های متعددی از آثارش منتشر شده که همچنان مورد استقبال قرار می‌گیرد.
نزار قبانی شاعری است که عشق را شخصی، جسمانی و همزمان انقلابی کرد.

محاکمه
مشرق زمین سروده‌هایم را به آغوش می‌کشد... و بر آن لعنت می‌فرستد...
هزار سپاس از آن که ستایش کرد...
و هزار سپاس از آن که نفرین فرستاد.
به خونخواهی هر کشته‌ای برخاستم...
به هر هراسانی وطن بخشیدم...
شور و هیجان هر سینه‌ای را باور کردم...
تردیدی ندارم که بها را پرداخته‌ام.
با عشق همراهم،
تا هنگامی که جانم بستاند.
آن‌گاه که تهی از دل سپردگی‌ام باشم... من نیستم...